കഥ »

ഇന്നലെ വീണ്ടും ഞാനയാളെപ്പറ്റി ഓര്‍ത്തു. എല്ലാ മഞ്ഞുകാലങ്ങളിലും എന്റെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ അയാളെത്തും. ഏതാണ്ട് പത്തു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പ് ഇതുപോലെ മഞ്ഞു പെയ്യുന്ന ഒരു ഞായറാഴ്ചയിലെ പ്രാഭാതത്തില്‍ ചെസ്റ്റര്‍ റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനില്‍ വച്ചാണ് ഞാ‍നയാളെ ആദ്യമായി കാണുന്നത്. കനത്ത മഞ്ഞുവീഴ്ച കാരണം ട്രെയിനുകള്‍ വൈകിയായിരുന്നു അന്ന് ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നത്. എനിക്കു പോകുവാനുള്ള ട്രെയിന്‍ വരുവാ‍ന്‍  മൂന്നു മണിക്കൂറുകള്‍ കൂടി കാത്തിരിക്കണമായിരുന്നു. സ്റ്റേഷനില്‍ ആരെയും കാ‍ണാനില്ല. ആരും അന്ന് യാത്രചെയ്യുന്നില്ല എന്നു തോന്നി. കൊടും തണുപ്പു കാരണം അവിടെയുള്ള വെയിറ്റിംഗ് റൂമില്‍ ഞാനഭയം പ്രാപിച്ചു. അവിടെ അയാളിരിക്കുന്നു. തണുപ്പകറ്റാന്‍ വേണ്ടുന്ന വേഷവിധാനങ്ങള്‍ വേണ്ടുവോളം അയാള്‍ ധരിച്ചിരുന്നില്ല. ഗോള്‍ഡന്‍ വെര്‍ജീനിയ എന്ന പുകയിലയെടുത്ത് സിഗരറ്റ് തെറുത്തുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു അയാള്‍. ഞാന്‍ അവിടെക്കണ്ട ഒരൊഴിഞ്ഞ ബഞ്ചില്‍ ഇരുന്നു. സിഗരറ്റ് ഉണ്ടാക്കുന്നതിനിടെ അയാളെന്നെ അടിമുടി നോക്കി. കണ്ടഭാവം നടിക്കാതെയാണെങ്കിലും ഞാനും അയാളെയൊന്നു നോക്കി. അമ്പതിനോടടുത്ത പ്രായം. ഒരു ടീ ഷര്‍ട്ടിനുമുകളില്‍ ഒരു മുഷിഞ്ഞ ലതര്‍ ജാക്കറ്റ് ധരിച്ചിരിക്കുന്നു. തീഷ്ണമായ കണ്ണുകള്‍.ഇടക്കിടെ നരച്ച താടി അല്പം അധികമായി വളര്‍ന്നിരുന്നു. അയാളുടെ നോട്ടം ഒരുതരം അസഹനീയത ആരിലും ഉണ്ടാക്കാമെന്നു തോന്നി. ഞാനെന്റെ മൊബൈല്‍ പുറത്തെടുത്ത് ആരെയോ വിളിക്കുവാനായി നമ്പര്‍ പരതുന്ന മട്ടില്‍ അഭിനയിച്ചു. ഉണ്ടാക്കിയ സിഗരറ്റു വലിക്കുവാ‍നാകണം അല്പനേരത്തേക്ക് അയാള്‍ പുറത്തേക്കു പോയി.കുറെക്കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചു വന്നു പഴയ സ്ഥാനത്തു തന്നെ ഇരുപ്പുറപ്പിച്ചു. പുറത്ത് മഞ്ഞു പെയ്യുന്നതിന്റെ നേരിയ  ഇരമ്പല്‍ ഞങ്ങളുടെ ഇടയിലെ നിശ്ശബ്ദതയുടെ ആക്കം വര്‍ദ്ധിപ്പിച്ചു. പഴകിയ ശബ്ദത്തില്‍ ട്രെയിനുകള്‍ വരുവാന്‍ താമസിക്കുമെന്നും അതില്‍ ക്ഷമിക്കണമെന്നും പറഞ്ഞ് എവിടെയോ നിന്നും വന്ന സ്ത്രീയുടേതെന്നു തോന്നിപ്പിച്ച അനൌണ്‍സ്മെന്റ് ശബ്ദം അമ്പതു വര്‍ഷം പഴക്കമുള്ള ഒരു കാലഘട്ടത്തെ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു.
“താങ്കള്‍ എവിടേക്കാ..?” ഒരുതരം ഐറിഷ് ചുവയുള്ള ശബ്ദത്തില്‍ അപ്രതീക്ഷിതമായി അയാള്‍ മൌനത്തിന് വിരാമമിട്ടു.
“ലണ്ടനിലേക്ക്..താങ്കളോ?”
“മാഞ്ചസ്റ്ററിലേക്ക്..“
വീണ്ടും കുറെ നേരത്തേക്ക് ഞങ്ങള്‍ നിശ്ശബ്ദരായിരുന്നു.
“എനിക്ക് മഞ്ഞിഷ്ടമല്ല..“ അയാള്‍ നിശബ്ദത ലംഘിച്ചു.
“അതെന്താ..?“
“ഇതുപോലെ ഒരു മഞ്ഞുകാലത്താ‍ണ് എനിക്കെന്റെ മനസ്സു നഷ്ടമായത്…”
“മനസ്സു നഷ്ടമായതോ?“
“അതെ..പിശാചുമായി ഞാനന്നൊരു പോക്കര്‍ ഗെയിം കളിച്ചു…”
“പിശാചുമായോ..?“ എനിക്കു വിശ്വസിക്കാനായില്ല..ഞാനയാളുടെ മുഖത്തേക്കു സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. അയാള്‍ തുടര്‍ന്നു. “അന്നെനിക്ക് പതിമൂന്നു വയസ്സ് പ്രായം വരും. ഇതുപോലെ മഞ്ഞുപെയ്യുന്ന ഒരു സന്ധ്യയില്‍ അയാള്‍ എന്റെയടുത്ത് വന്നു. ആറടിയിലധികം വരും ഉയരം. കറുത്ത കോട്ടും ടൈയും ധരിച്ചായിരുന്നു അയാള്‍ വന്നത്. എന്നെ ഒരു പോക്കര്‍ ഗയിം കളിക്കുവാനായി ക്ഷണിക്കുകയായിരുന്നു. കുറെ നേരം ഞങ്ങള്‍ കളിച്ചു. അവസാനം ഞാന്‍ തോറ്റു. സമ്മാനമായി എന്റെ ആത്മാവ് അയാളെടുക്കുകയാണെന്ന് എന്നോട് പറഞ്ഞു…”
എനിക്ക് അയാളോട് എന്തു പറയണമെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു. ഈ കഥ ഞാനെവിടെയെങ്കിലും കേട്ടിട്ടുണ്ടോ? എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും എനിക്കൊന്നും പിടികിട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.

തുടരും….